მე შენ მიყვარდი..

შენ მოხვალ მაშინ, მარტოობას როცა შეიგრძნობ,
ათი ათასში ამომარჩევ და მე შემიცნობ,
როს უჩემობა შეგაწუხებს დაიღრიალებ,
მაგრამ რაღა დროს უკაცრავად დაიგვიანე…
ჩემს სულში უკვე სევდისფერად აღარ იწვიმებს,
ლექსი შენზე უშენობით აღარ იტირებს,
გაყინულ სულში იმ სანატრელ ადგილს დამითმობ,
მაგრამ რაღა დროს, უკაცრავად მე ვერ გაგითბობ…
იმედისფერი, ფერს დაკარგავს და წაერთმევა
ყველაფერს სხვისი, სხვა სახელი გადაერქმევა,
შენ მოხვალ როგორც უმწეო და ხელებ შიშველი,
მაგრამ რაღა დროს?! უკაცრავად მე ვერ გიშველი…
გაგიჭირდება, სიმაყაეს მაინც შელახავ წვიმაში,
მზეში და ნისლებში ვერსად ვერ მნახავ,
მომძებნი სადაც დაგეძებდნენ ჩემი ფიქრები,
მაგრამ რაღა დროს?! უკაცრავად იქ არ ვიქნები…..
მე უშენობით ვალმოხდილი დავიღრიალებ,
როცა გეძებდი სად იყავი? დაიგვიანე!
მთელ სამყაროში ერთი მყავდი ზღაპრად მიმყავდი,
ახლა რაღა დროს?
უკაცრვად… მე შენ მიყვარდი..

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s