/ლევან ქერდიყოშვილი/*ხურდა*

მცივა!
უღიმილოდ მცივა,
(სიტყვა მემძიმება მხოლოდ)
დააქვთ სიმკაცრე და ბრაზი
ტუჩებს შეყინული ლოლოდ.

მშია!
თანაგრძნობა მშია,
(ლუკმებს მამაღმერთი მჩუქნის)
უხმოდ ტროტუარზე ვგდივარ,
სიტყვა მენატრება მოყვრის.

მტკივა!
უგულობა მტკივა,
(დამსკდარ ფეხისგულებს ვუძლებ)
ვითხოვ რომ ესმოდეთ ჩემი,
მკრავენ სიბრალულის ლურსმნებს.

ვკვდები!
უმეგობროდ ვკვდები,
(ხალხი ეკლესიებს აგებს)
ცრემლი აღარ შემრჩა თვალში,
სიტყვა აღარ შერჩა ბაგეს.

მცივა, გულს მიფუფქავს ფიქრი,
მხოლოდ სიყვარული მშია,
მტკივა, უგულობით ვკვდები-
მე ხომ მათხოვარი მქვია.

უცებ დავენარცხე ფსკერზე,
დრო კი ტკივილს ვეღარ კურნავს,
თითო გაღიმებას ვითხოვ-
ფეხზე დაყენების ხურდას.

/ლევან ქერდიყოშვილი/

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s